Cały naród tańczy Makarenę.

Tipi na Różowym Księżycu.

2012-02-12T16:20:00.000+01:00

Moje własne, samotne, przez niewielu odwiedzane. Z kreskówkami z lat dziewięćdziesiątych, albo starszych - ewentualnie dobre rodzynki.
Z dużą kolekcją filmową, płytową, malowane przeze mnie ściany nie miałyby jednak takich gryzmołów, ja w tedy.
I umiem malować, pióro i tusz to dla mnie chleb powszedni, bo wiem co mam z tym robić, nie mam niepewnej ręki.
Kleksy są tam, gdzie chcę. Twarze się nie rozmazują. Wielkie plantacje herbaty.

Świat idealny.

Słasice oraz łonie.

2012-01-31T21:49:00.000+01:00

Zabawne, bajki są cudowne, wspaniałe, kreatywne i niewiadomojakepickiejeszcze. Zepsute dzieci jej nie doceniają. Nikt poniżej dziesięciu lat nie płacze pewnie na Królu Lwie.

'To want' list

mówić płynnie po angielsku, francusku, niemiecku, rosyjsku, walijsku i łacinie
grać na gitarze klasycznej, akustycznej, basowej, perkusji, pianinie i wieeeeeeelu wielu innych (kotły i cymbały ^^)
być hipisem
być artystom
więcej cierpliwości, coby opanować te akwarele, którym nie odpuszczam
mieć Indianę (motor, nie stan)
zapuścić włosy (daję sobie kolejne trzy lata, co by było pełne dziesięć lat prób i porażek fryzurowych)
dostać się do szkoły tam, gdzie chcę
więcej w siebie wiary mieć
być tak hipsterska, jak tylko hipster może być - mówić mogę wszystko, ciuchy mają fajne
zbudować własną TARDIS
... a także tipi
nabyć maszynę do podróży w czasie
więcej wiary w siebie mieć, albo chociaż trochę więcej jej

Lubię listy, chociaż nigdy się nimi nie dzielę. Fajne są :3

Du.

2012-01-12T22:46:00.000+01:00

Zważywszy na okoliczności, i urocze jąkanie się Victora przy wymowie paskudnego słowa małżeństwo, będzie bajka. Nie będzie wesoła, będzie czarna - to żaden rasizm - i będzie mi się podobać.
W sumie łatwiej teraz pisać blogi, aniżeli pamiętniki. Co jakiś czas łudzę się, że to kogoś obchodzi, ale na dobrą sprawę nie chcę, by obchodziło. Prywatne i ukryte.

Ale, pamiętniki mają plus: wyrabianie charakteru pisma. No, kaligrafia, niuchanie atramentu, te sprawy.
Niedawno temu, podczas zimnej i wietrznej jesieni, kiedy na śnieg się czekało, mała Rudowłosa postanowiła zwiedzić świat. Ale zbytnio się bała, więc została do końca swoich dni w ogrodzie babcinym, który to otaczał dom, w którym mieszkała. I tak zmarła, a wielka i piękna przepowiednia dotycząca dziewoi - która mówiła o bogactwie, sławie, talencie Hendrixa, abstrakcji Pollocka, piórze Poe i jeszcze fajnego księcia nigdy się nie sprawdziły.

Witamy w ślepotowie.

2012-01-08T16:44:00.000+01:00

Coraz bardziej mi dokucza mój ślepotyzm. Coś się znowu pogarsza, ale wytrwam: mam nadzieję.
Semestr praktycznie minął, zdecydowanie szybko i jakoś to trochę niepokojące biorąc pod uwagę wydarzenia mające niedługo nastąpić: wybór szkół, testy i inne pierdoły.
Tak, teraz bardziej wygląda to na blog niedokońcaszalonej nastolatki.


Słodki Sowa. Nie Pan Sowa, ale chyba blisko bo to na nim się głównie wzorowałam, pomiędzy przerwami na ryczenie. Kto nie ryczy na prawie-śmierci Tygryska?

Bardziej typowe dla polskiej młodzieży, jednakże podoba mi się to. Poza butelką, jest dziwna (dłonie zupełnie nie)


Prawie Arielka. Chyba coś w tym stylu, tylko Arielka to suka uparta. Mniej romantyczne niż pokazał Sapkowski, ach: stary romantyk.


Jako jedyne nie podoba mi się krzywość flagi UK.


Uwielbiam jelenie: zwłaszcza ich czaszki. Rogów nie nienawidzę, chociaż skubańce nie chcą mi wychodzić.


Okładka zeszytu, którą skleciłam stosunkowo niedawno. Krzywa postura na moją cześć.

Już nie wygląda. Dobrze. Podpisowo.

what's the matter, what's the matter?

2011-12-15T20:06:00.000+01:00

o-e-o


Lubię tą czachę jelenia z nie-jelenimi rogami.

Kreatywne dziecko. Leniwe, parszywe nie tylko z gęby, ale leniwe. Swoją drogą to smutne, że wszystko co rysuję kojarzę, widziałam, zgapiam. No, prawie.
Nie chcę być nauczycielem, przyjmować te bachory jak do siebie, katować je kartkówkami/sprawdzianami a potem mówić, że to ich wina. Kuszące, ale jednak nie. Ze mną samą trudno mi wytrzymać - co mówić o innych?
NIE CZUJĘ CIĘ, WĘGLU!
Nie oznacza to jednak, ze nie śmierdzisz. Po prostu nie potrafię zrobić nim czegoś co nie jest mocnymi krechami. A to czasem niekorzystne.
Jeśli ludzie w formalinie wyglądają po dłuższym czasie równie paskudnie co gady, to nie ma mowy, by moje ciało zostało wykorzystane do zamknięcia w gigantycznym słoju pełnym tego glutu. Nie ma mowy: aż tak nie kocham nauki. Bez urazy, mała.

Nie jestem emo, moje rysunki nie są emo, nie rozumiem czemu mam być emo dlatego, że rysuję czaszki zwierząt i lubię filmy Burtona (co wzbudza 'ooo, nie'). Już lepiej znoszę wyzywanie mnie od hipsterów.

Petit Papa Noel

2011-11-20T18:02:00.001+01:00

Jestem z siebie dumna, zrobiłam pracę na konkurs. Po raz pierwszy od trzech lat - szpital się nie liczy.
Wiejskie, małe dziewczątka mają bardzo dużo wad: męczą moje koty, lampią mi się przez ramie i podsłuchują rozmowy, patrzą uparcie w mój monitor, jakby czekały aż włączę pornosa, albo gmerają po mojej szafeczce z książkami wpatrując się, ale uciekając wzrokiem kiedy napotkają przerażające tytuły, tudzież Sennik.
Chociaż z drugiej strony to zajebiste usłyszeć, że twoja praca wygląda jak wydrukowana, co utwierdza mnie w przekonaniu, że nie jestem hipsterem - w tedy by mnie to raziło. Jezus 1, Smekta 0.
Albo dorastam (ew. starzeję się) albo mam kryzys osobowościowy: Krew Elfów stoi sobie ruszona do połowy, a ja czytam Ostatnią Piosenkę plus mam ochotę obejrzeć siwego Richarda Gire'a w Pretty Woman. Swoją drogą mam jeszcze pod ręką Zmierzch - kto wie do czego się posunę.
PENDRAJWIKU MÓJ WRACAJ! No, i znajdź się terminie, by pójść na Zmierzch -popsujmy komuś zabawę.
Swoją drogą poużywam magii internetu: mój kot, najprawdopodobniej w połowie żbik, ślęczy mi przed monitorem - nie, to nie ma nic wspólnego w wpieprzaniu przeze mnie gołąbków - i najwidoczniej jest znudzony. Jest tu może weterynarz, który wie dlaczego nie gryzie swego cudownego partnera - rok młodszego - i nie wylizują się tu nawzajem? Jakieś anomalie, wszechświat się rozpada.

Te postacie na rysunku są takie... lewiaśne :33 albo przynajmniej ich ręce.Pasuje mi do reklam świątecznych :D Wgl, tam gdzie jest ciemno-brązowe (tło) powinno być czarne. Moja machina bojowa tego nie uwzględnia, jest prawdziwym mężczyzną (czyt. daltonistą)

Klołser.

2011-11-12T22:30:00.000+01:00

Tak, wkręciło się. Tak, nie obczajałam tekstu. Szkoda, owszem.
Swoją drogą jestem wkurwiona na te dwa punkty, przez które jestem w gorszej grupie na angielskim - nie musiałabym się uczyć bio. Chociaż nie ukrywając to fizyka teraz jest straszniejsza. Bo trzeba wprowadzać masakrycznieogromne liczby wzorów. Może to i przydatne, ale nie tam, gdzie chce iść. Chociaż zdać test kompetencji na pięć punktów też nie planuję, tak w sumie.
Stwierdziłam, że skoro od zawsze mam tendencje do walenia niczym waleń wielkich łbów niech i tak będzie.
Zdychajcie, proporcje.

Teoretycznie na rysunku nikt mi nie powiedział, że rysuję zbyt wielkie łby, ale to tylko dlatego, że od razu uprzedziłam 'ja zawsze głowy rysuję za duże, wszyscy mi to mówią'. Taki rebel człowiek.
Swoją drogą na egzaminach wstępnych z rysunku podobno są ludzie, to walnęłam małą siebie z rysunku. Beznadziejny nos, jakieś nieproporcjonalne mordziszcze i usta badziewne, na zdjęciach były ładniejsze. Swoją drogą podobno dalej mam takie usta: mam więc zajebiste usta, Jezu.
Mała autoreklama nie jest zła, chyba.

Je deteste mon profesour!

2011-11-03T18:29:00.000+01:00

Mais je veux parler on francais.
Czyli muszę się uczyć na głupie sprawdziany z których ocena i tak zostanie mi zapewne zaniżona. Bo nie chodzę czy coś.
Ogarnia mnie wręcz niewytłumaczalnie ogromniasta chęć pospania sobie w ciepłej pościeli od drugiej do szesnastej, w tedy najbardziej mi się nie chce. Byłoby to raczej wydajne, skoro wieczorem mam wiecznie coś do roboty, co nie przekłada się na efekty jakiejkolwiek pracy, niestety.
Chociaż, ostatnio zaczęłam się uczyć pisać lustrzanym pismem, jak leworęczny, tylko że od drugiej strony. Leworęczni to mają radochę, małe hardkorki.

Nauczyciele, jeśli już do nich wracamy, są paskudni również dlatego, że przekładają sprawdzian, którego nie chcesz pisać akurat na ten dzień, w którym musisz być.
Rebel, zaczynam brzmieć jak prawdziwa nastolatka z straszebnymi rozterkami.

Herbaty?

2011-10-22T21:01:00.001+02:00

Herbacie się nie odmawia, neverever. Można ewentualnie, jeśli pragniesz kawy. Pamiętaj o tym, anarchisto.
Wszystko się ostatnio kończy: okresy buntu, żywotność, termin ważności, kartki. To ostatnie mnie prześladuje, więc niezauważalnie podbieram kartki z drukarki.
Niech mnie coś trafi, znowu rozkoszuję się chińskim dziadostwem - nie zabijać, nie tylko ja tak mówię - i uważam to za coś słodkiego. Nawet, jeśli jest anomalią i nie ma wąsów, kiedy jest kotem.
Albo, o zgrozo, mają różowe włosy, które wyginają się jak macki ośmiornicy czy kosmity. Zdecydowanie kojarzące się z hentaiami.
Napoleon jest świetnym gościem. Był, się znaczy.

Ten tu miał być gotem, ale wyszedł raczej pseud-gotowaty ktoś z dziwną brodą kozła, która przypomina mi Chegevarę, w przecudownej, w zamyśle różowej, kokardce, oczach naćpanego, owalnym kółku na szyi (a to kryza, ha!), potarganej wiatrem luźnej koszuli romantyka, z balonikiem w dłoni. Postać dosiada siodła, które pozwala mu pokonywać dłuższe dystanse w tym samym czasie. Jest to dzieło producenta Nimbusa 2000.
Zdecydowanie coś ze mną nie tak.

Snufkinland

2011-10-12T19:06:00.000+02:00

Albo, jak kto woli, Włóczykijoland. Ale zangielszczony '-land' brzmi łatwiej, i nie tak jakoś odpychająco.
Jestem niemało zaskoczona częstotliwością i skokami między wstawieniem, czy tam opublikowaniem jednego, a nagle potem kolejnego postu - duma niech się schowa w buty, to normalne w stadzie.
Pół dnia siedzę i nic nie robię, angielski przybądź do mej głowy sam, a jednak odnoszę wrażenie, że nudzę się co i rusz efektywniej. Może to dlatego, że wyrosłam już ze strachu przed przyznaniem się do bazgrolenia.
C'est faux! A nie, nie dorosłam. Dalej jestem to najmłodsze, nie mające nawet części praw - na legalu!
Właściwie chciałam ja, niedocenione dziecko, pochwalić się moimi włóczykijowskimi rysuneczkami. Ergo proszę i już znikam.

Artystą być

2011-10-10T11:22:00.000+02:00

Bym chciała, ale nie jestem - dupa.
Uwielbiam to słodkie, jednakże dalej tandetne, i misiakowate coś, co powoduje, że chińskie długopisy mają takie branie - jest piękne toto! :3
Bez żadnych sentencji,ani gadania naćpanej myszy - moja siostra twierdzi, że dzięki temu pisałabym niezłe eseje - stwierdzam, że zimno jest fajne, jeśli ma się przy sobie Islandczyka, Norwega czy mieszkańca Skandynawii, który chętnie będzie się bawił w piec przenośny i nie będzie marudził na filmy, które preferujesz.

Mam sześć piórników, w których 'coś jest' - coś jest ważne, mniej czy bardziej używane.
Syndrom jęczybułowskiego lenistwa: chce ci sie malować, więc wyciągasz wszystko do malowania, robisz ładny szkic, duperele i czekasz trzy godziny, aż ktoś z rodziny wreszcie odwiedzi twoją jamę i da się wykorzystać do przyniesienia wody. Trelemorele, chociaż nie wiem czemu to powiedziałam.
Ostatnio właśnie mam ten problem: zamiast mówić 'super' zdarza mi się walnąć 'barok'iem i gadam od rzeczy, choć to jest u mnie zupełnie normalne.
Ogarnęłam jednakże coś takiego jak 'usuwanie maski' w moim badziewnym - wybacz, hp - skanerze.

I w ogóle, Włóczykija też uwielbiam! :3
_
Dobry humorze, kiedy odejdziesz?

Aj biliw aj ken flaj! Aj biliw aj ken tocz de skaj!

2011-09-16T15:25:00.000+02:00

But łen aj traj it aj brołk maj nek! Ęd nał ajm siting in maj ortopidik koler!

Co ja bym zrobiła, gdyby nie szkoła? Na co bym marudziła, gdzie bym chciała iść, ale by mi się nie chciało, gdzie bym bazgrała?
Ano nigdzie i nie zaśmiecałoby to przynajmniej internetu. Ale jako trÓ aRtIsTK! muszę pomerdać i coś zrobić. Ale jestem krok do przodu: nie zaśmiecam deviantarta ani digarta, męczę blogspota.
Znowu zabieram ludziom długopisy, ołówki i inne duperelowate. Przytrzymujcie mnie i ostrzegajcie przed tym co robię, bo to zły nawyk jest!
Pitolić, zapisałam się na lekcje rysunku dla liceum - najwyżej mnie, prawdziwie nie-hot nastolatkę, wyrzucą na zbity pisk. I wyląduje w zajęciach gimnazjalnych, gdzie zamiast rysunku jest jakaś terapia. Parodia.
I w dodatku, mojej nauczycielce od zajęć artystycznych podoba się moja praca. Wariuję z radości już tydzień. Świat schodzi na psy, a ja już podbieram świniom żarcie.

Marzy mi się blok A3 z czarnymi kartkami, a tymczasem moja drukarka/skaner/kopiarka/urządzenie magicznie trójpodzielne bawi się w mistrze sepii.

Jeden dzień w szkole...

2011-09-03T12:26:00.002+02:00

... i już głupie zadanie domowe. Nienawidzę gmerania w słownikach.
Dodatkowo muszę jeszcze narysować akt jakiś, najlepiej ładny. Zabawne, przydałoby się jeszcze pouczyć trochę francuskiego, skoro nauczyciele w niczym nie pomogą.
Tak, tak: rok szkolny pełną parą.
Dalej nie potrafię poskromić tych cudownych zdjęć, jakie można dodawać. Czy też skanów, bo skany właśnie dodaję.
To jest dla mnie czarna magia, doprawdy.
Ciągnie mnie do pisania, znowu. Tak, znowu dopada kryzys i wieczna chęć zostania najznamienitszym na świecie artystą (artystką?)
Po tych wszystkich porządkach i wiecznym kłóceniu się z własnym komputerem, kiedy ciepło o czymś pomyślę, to mi się znowu niedobrze robi.
Swoją drogą chyba za moment znowu zapragnę pojechać do szpitala: ludzie tam tak chętnie kłamią.

Oddajcie mi moje koszule, płyty i struny, wy kradzieje! - Tak, znowu wszystko gubię.

Pan jest wśród nas.

2011-09-01T20:43:00.001+02:00

Jestem Jezusem i chyba znowu powróciło moje Jezusowe mędrkowanie.
Kłócę się ze wszystkimi, którzy potem po raz setny pytają się mnie o co mi chodzi, ale co mówiłam i potem wysmiewają: wiadomo, jam przecież taaaaaka głupiutka!
Tak nawiasem to olewam tą całą aure robienia dobrego wrażenia po wakacjach. Tym razem, kiedy polonistka wyśmieje mnie swoim ponadczasowym tekstem w stylu ty chyba w tym roku się nie byłaś we Włoszech , sugerując mi tym samym, że jestem bledsza od niejednego fana informatyki, spędzającego całe wakacje w swoich ciemniach przy RPGach. Teraz mam niezłą cientą ripostę, ot co.
Swoją drogą, chwaląc się przy okazji, z racji kupna nowego laptopa cały weekend spędzę z mym tarym, ukochanym i polskim RPGiem - Polanami II. Wyśmiejcie mnie - już spisuję kody. Nie dziwię się teraz cudownym 'jajogłowym komputerowcom', którzy mają fobię na punktach swoich komputerów, co i rusz kupuja nowe dodatki, wymieniaja różne cosie - sama piszę teraz na explorerze i jestem względnie zadowolona.
Jumany internet nie tuczy, jak powiadają. W każdym razie zdjęcia i skany tych lepszych prac - w weekend, albo i po nim (muszę w końcu kiedyś grać). No i mi się nie chce.
A w przyszłym tygodniu, opanuję cudowność bardziej na czasie (nowszych i lepszych w sensie) RPGów i może pozamulam trochę na serwerach? Zdychajcie, namiętni gracze.
Czy tylko mnie wkurwia sierść na nowej klawiaturze?

Słodka psychoza.

2011-07-26T00:38:00.002+02:00

Definitywnie mi odbiło. Czytam polską książkę o wampirach, pewnie jakieś romansidło. Z braku lepszych wyjaśnień: odbiło mi. Z medycznego punktu widzenia pewnie też.
W moim małym świecie wszyscy są chudzi i bladzi, nie jedzą kiedy nie chcą, a kiedy wmuszają im wredne mamusie, i chodzą w pięknej czerni!
Stuprocentowo jestem Polką. Ale chyba coś łączy mnie z Hitlerem: idea obozów koncentracyjnych. Z chęcią zamknęłabym wszystkich tych idiotów, którzy nie wiedzą dlaczego się śmieją, dlaczego Tarantino nie ma 'nasrane na bani', ani dlaczego ktoś może lubić nosić glany. Im wystarczy, jak stringi prześwitują, a tapeta od reszty odstaje, ot co!

Zdesperowana, znudzona, ale jakże dumna: dzisiaj nadszedł ten dzień, kiedy wreszcie nie pomyliłam kubka z herbatą z tym z wodą do farb!
Dumna na potęgę: dzisiaj wreszcie kupiłam farby! Mogłam w nieskończoność babrać się z akrylami, posługując się nimi jak cudnymi akwarelami, ale chyba nie wypada się tak babrać zbyt długo, tak nie przystoi!
Swoją drogą okazuje się, że maluję, mimo iż mokre-na-suche, zupełnie na odwrót niż radzą Internetowi Guru. Tak, zaczynam od ciemniejszych części.
Swoją drogą, może to przełom w dziedzinie malarstwa? I muszę zacząć częściej malować, zdecydowanie.

Skończone przed chwilą, akwarelowe cudo podoba mi się technicznie. Obojczyki to majstersztyk, a poza tłem dobór kolorów trafny. Tylko na górze jakoś łba brak, ale to wina konstrukcji. Generalnie: szkic sam w sobie do dupy.
Chyba po raz pierwszy komplementuję coś, co sama namalowałam. Ale, to pierwsze cudo, które namalowałam akwarelami od trzech lat co najmniej! No dobra, drugie - pierwszy był chmuraj, który na złość okazał się zbyt banalny i zniszczony, po minucie. A wcześniej, jak wiadomo - dziecinne bazgrołki.

Gińcie, plakatówki!

2011-07-24T14:59:00.001+02:00

Jednak wymiękłam i chyba wyrzucę te śmierdzące, kiepskie, po części spleśniałe gnidy. Do mojego prywatnego gnijącego laboratorium wiele się zmieści - nowoczesny do kosz, nie biurowy. Albo biurowy, tylko na sterydach. Ale pewnie zajmę się tym 'później' i nic nie zrobię.
Dalej męczę kredki akwarelowe i cienkopis, który jednak bawi się w mojego kata, bo nie daje się wypisać, chociaż ledwo zipie. Z jednej strony wyrzuciłabym go już teraz, ale małe skąpiradło w moim wnętrzu nie pozwala mi tak zaszaleć. W pół-martwe przedmioty martwej natury to wredne skurwichujki, naprawdę.
Od co najmniej miesiąca narzekam, że chcę akwarelki. I głupia zamiast kupić, marudzę że nie mam kiedy. Siedzę cały dzień w domu, bazgrolę, gram na moim prywatnym trupie, a jednak głupia się nie ruszę. Tak samo z biblioteką było, tak, tak.
Lekko się wkurzam na moje bohomazy, które niczego nie chcą przedstawiać. Dodatkowo jakoś w wiadomościach oglądałam rysownika, który raz-dwa namalował niewiadomocosia, ale nie męczył się i nie mocował jak ja dorysowywaniem dwudziestu pięciu milionów niepotrzebnych, innych linii gdzieś-tam w bok. Kompleksy znowu wzięły górę, a mnie szlag trafił.
Więc przestając się przejmować większością tego, co starałam się sobie wklepać do głowy, pozwoliłam mojej kresce poszaleć i powrócić do naturalnej kanciastości. Może nie trzeba będzie ucinać mi ręki i majstrować na nowo.


Chmuraj, chyba ostatni przed hospitalizacją, bo mam ochotę rzygać wszystkim co słodkie.

Chwała niech będzie taśmie dwustronnej, jak kleju zabraknie znowu będzie dodawała pięć minut do przesunięcia końca świata.
Znowu mój ukochany papier. Ale wredny już chyba ma dość smerania po nim pędzlem z wodą. W miniaturce to ładnie wszystko wygląda, a jak się powiększy to widać jakie gówno się na mnie patrzy z A5 właśnie.
A zaraz porządki.

Bezkofeinowe zboczenie.

2011-07-17T23:26:00.000+02:00

Od szóstej na nogach, w pstrokatych skarpetkach starając się nie tupać. W dodatku będąc pozbawionym kofeiny, po pięciu godzinach snu przerywanych przez małego, buńczucznego kociaka, który ma ochotę na głaskanie i już!
Leczo ostre jak kurwa mać daje w kość, zabiera wszystkie negatywne emocje i każe znaleźć sobie jakieś zajęcie, najlepiej manualne. Tak, trzeba przyjąć dziedzictwo swojej rodziny z dumnie wypiętą, wątłą jednakże piersią i stawić czoła najgorszemu: myleniu kubka z wodą z tym zawierającym herbatę!

Jestem zaaferowana chmurajami. Są cudowne, małe i poręczne. Też chciałam mieć chmuraja! Więc zrobiłam, a raczej miałam zrobić breloczek. Efekt kiepski i niezadowalający, choć samą radochę miałam z roboty.

Sadyzm musi być: odcinanie kończyn na pierwszym planie.

Aż wstyd publikować więcej. Moja komórka mnie zabije, a ja wolę, żebym działała, ona również.
Ale rysowanie słodziutkich rzeczy, żeby sobie poprawić humor mi się podoba.

Chmuraj sam w dolinie.

2011-07-14T23:43:00.000+02:00

Wczoraj tłumaczyłam innym i sobie czym jest chmuranie, to dlaczego by nie stworzyć chmuraja? No i powstał chmuraj, w mej chorej, abstrakcyjnych myśli pełnej, głowie.
Powoli, powolutku staram się ogarniać cienkopisy. A jako, żem człek nieudolny, i najpierw muszę wykonać szkic ołówkiem, to chodzę i tupię nogami, bawiąc się w zirytowanego Indianina. Skoro Szaman przywołuje deszcz, Paulina przywoła wodę!
Czyli mamy pomysł na to, co narysować. Wiemy, że będą cienkopisy. Ale coś z wodą?! Co za chora myśl, głupie utrudnienie! Tak więc, niech będą... nie, akryli mi się nie chce marnować, znowu połowa mi zostanie. Co z plakatówkami? Spleśniały, albo gorzej.
*notuje: nigdy nie kupuj farb kiepskiej jakości, to zUo*
Kiedy więc teraz, kiedy nie ma już większego wyboru, a z racji chwilowej-przed-chwilą maltretowania kredek, kredki akwarelowe nie wydają się już tak straszne. Ale nigdy, nigdy nie należy wierzyć w dobre intencje kredek akwarelowych: one tylko czekają, aż zaśniesz, a potem wstają i w nocy uwalniają się i skaczą, maltretując twój pokój, twoje papiery, twoją ukochaną zieloną piżamkę.
Pozostaje pytanie: na czym? Czy już koniecznie muszę męczyć ten stary, paskudny blok, który jest zrobiony tak rzadko, że nie wchłania dosłownie nic? Mam maltretować nowe bloki, skoro ze mnie skąpiradło, albo mazać w tym wielkim, grubym zeszycie, w którym zrobiłam sobie ostatnio burdel?
I tu wszystkie pozostałe jeszcze problemy się kończą, za sprawą wrednej babci, która dziwnym trafem zaczyna mnie tolerować - nie, nie ośmielę się nazwać tego sympatią. Poszedłszy do niej wczoraj na minutę, żeby odbębnić, co odbębnić muszę, zostałam na pięć godzin, wysłuchując opowieści, spoglądając z podziwem na nową kserokopiarkę, przeglądając Mon Everest śmieci - i jeszcze jeden szczyt, którego nazwy nie pamiętam (niemiecka była): w każdym razie w tej jaskini ukrywali się nasi i jak chcieli ich złapać to wskakiwali do studni, ot co - a raczej starych ubrań, do pocerowania, do zreperowania, no i oczywiście dając się napaść. Teraz jednak mam dowód - babciu, sama się wkopałaś! Oglądałam z nią stare zdjęcia, co nie poskutkowało oczopląsem. Była pulchniutka, chociaż ładna, nie powiem; i dlatego ciągle mnie pasie, jak gęś przed świętami!
Czyli coś starego i najlepiej babcinego - co nadaje się do tego lepiej niż zajumany pełnoprawnie zeszyt z zajebistymi kartkami, żółtymi? Ano nic! I tak powstał chmuraj, o ten tam, na dole.

Za bardzo lubię ten papier, żeby go ucinać. Dlatego podziwiamy papier, nie chmuraja.

Swoją drogą po całym tym męczącym dniu stwierdziłam, co tylko potwierdziła moja siostra, że mój dziadek za młodu był niezłym ciachem. Lepszym, niż mój ojciec, a to już coś znaczy. Tylko czemu babcia tak na niego narzekała?
I miała być bajka. Ale nie będzie bajki, bo się nie zmieściła, a mnie łokieć boli od ciasnego przyduszania do biurka.

Krewetkowa marmolada.

2011-07-12T19:46:00.000+02:00

Jezus rzecze: byłam, zobaczyłam, założyłam.
Generał bawi się w marmoladowego przywódcę, a jego poddanymi będą dzisiaj krewetki. Tak: wywołajmy wojnę domową!
Nigdy nie myślałam, że wyląduję na blogspocie, zazwyczaj tego jednego unikałam. A jednak mam ochotę pobawić się w dezertera: poza tym: wszyscy mają blogspota.

Nie wiem, czy jestem konserwatywna, ale w każdym razie złamałam wszelkie znane do tej pory reguły. Nie, nie zabiłam człowieka uderzając go w głowę piłką do koszykówki, by potem odrąbać i zrobić odlew, bo brakuje mi modelu głowy.
Rysuję właśnie coś słodziutkiego i kolorowego i wykorzystuję do tego kredki połamane przez wrednych, wrednych studentów. Kopnęłabym, jak cielęciny nie kocham.
Kredki akwarelowe są moją miłością, to zostało nawet potwierdzone dermatologicznie, ale nie nadają się do pomniejszych rysunków: rozmazują się, skubańce. Tak, to za nie chwyciłam, kiedy naszło mnie na narysowanie czegoś słodziutkiego, ale ten etap mam już za sobą, wraz z dwoma rysunkami, z których drugi mnie przeraża, a na pierwszym znajduje się więcej niż pół-nagi mężczyzna. Ale jest pianino, zdecydowanie podoba mi się rysowania pianistycznej klawiatury pod dziwnym eso-floresowym kątem.